| Uwarunkowania |
|
Znak restauracji Mc Donald’s, podobnie jak wiele innych przedmiotów, jest uwarunkowaniem jakiemu zostaliśmy poddani. W wyniku tego uwarunkowania automatycznie kojarzymy jakiś bodziec sensoryczny (obraz, dźwięk, odczucie, zapach, smak) z daną emocją (np. poczucie pewności, radość, gniew, podniecenie). Gdy takie skojarzenie zostanie zapisane w naszym systemie nerwowym, powstaje sprzężenie pomiędzy bodźcem sensorycznym a daną emocją, tak że bodziec ten wywołuje skojarzoną z nim emocję. Uwarunkowań w dzisiejszym świecie mamy mnóstwo, począwszy od tych skomplikowanych, w których np. znak firmowy wywołuje dany zbiór emocji, a skończywszy na prostych , słownych skojarzeniach. Gdy zacznę wypowiadać zdanie „ Tchibo, podaj to..” ty najprawdopodobniej dokończysz „...co najlepsze” Jeśli powiem „Bosman, bezalkoholowe...” ty dokończysz”...ale buja.” Dlaczego dokończyłeś te zdania, nawet jeśli nie pijesz piwa i kawy i nie wierzysz w te slogany ? Ponieważ zostałeś uwarunkowany przez reklamy. Słyszałeś te slogany tyle razy, że w końcu w twoim systemie nerwowym powstało sprzężenie danych elementów. W języku Programowania Nerolingwistycznego (NLP) takie uwarunkowania nazywamy kotwicami. Może pojecie to jest dla ciebie nowe, jednak świetnie znasz mechanizm działania kotwic. Gdybym spytał cię, czy masz takie piosenki, które kojarzą ci się z jakimiś wydarzeniami, to prawdopodobnie powiedziałbyś „Jasne !”. Każdy z nas zna mechanizm „piosenki wakacyjnej”. Gdy tylko taką piosenkę słyszysz przypomina ci się dziewczyna, którą kiedyś poderwałeś, twój pierwszy pocałunek, a może nawet to jak powiedziałeś jej „Kocham cię”. Nagle wracają wszystkie emocje, które wtedy przezywałeś i nie wiadomo dlaczego wchodzisz w romantyczny i melancholijny nastrój. Dlaczego tak się dzieje ? Ponieważ kiedyś, gdy byłeś w intensywnym stanie emocjonalnym, powiedzmy byłeś szalenie zakochany, słuchałeś często danej melodii i w twoim systemie nerwowym powstało skojarzenie na poziomie neurologicznym. Bodziec słuchowy (konkretna piosenka) została skojarzona z bodźcem kinestetycznym (uczucie zakochania, melancholii, etc.) i ilekroć słuchasz teraz tej piosenki (dostarczasz bodźca słuchowego) automatycznie wywoływany jest skojarzona z nim emocja. Tak właśnie przebiega proces kształtowania się kotwic. Gdy jesteśmy w intensywnym stanie emocjonalnym zostaje on skojarzony z unikalnymi bodźcami, które są nam w danym momencie dostarczane: - wizualnymi (np. czyjaś twarz, jakiś przedmiot, pomieszczenie) - słuchowymi (np. piosenka, czyjś głos, dany dźwięk) - kinestetycznymi (np. specyficzne dotkniecie dłoni). W wyniku takiego uwarunkowania dany bodziec, bez naszej świadomości, wywołuje sprzężony z nim stan emocjonalny. | | |